Udajmy się w podróż do magicznej krainy, obdarzonej wspaniałą przyrodą oraz chwalebną i tragiczną w swych skutkach historią. Dajmy się przenieść do niezwykłego miejsca, gdzie ludzie ujarzmili słonie, a plony zbierało się trzy razy w roku…
Kambodża | Angkor - bajeczne królestwo Khmerów (by arteegs )
Magia wschodu
Kambodża jest bez wątpienia krajem ogromnej różnorodności, która zadziwia, fascynuje i zasługuje na głębsze poznanie. Już podczas pierwszej wizyty uwiedzie nas bez reszty swoją egzotyką, wspaniałą roślinnością, odmiennym klimatem, rozmaitością kultur, osobliwą urodą kobiet, wolniej płynącym czasem, a przede wszystkim odmienną cywilizacją, o której Rudyard Kipling napisał: “Wschód jest Wschodem, Zachód jest Zachodem i nigdy się nie spotkają”.
Bajeczne miasto
W czasie, gdy Paryż zamieszkiwało 200 tys. ludzi, a Kraków zaledwie 20 tys., Angkor – stolica Imperium Khmerskiego, osiągnęła milion mieszkańców. To starożytne, bajecznie bogate miasto, od IX do XV wieku było głównym ośrodkiem największego imperium w Azji Południowo-Wschodniej, a zarazem centrum khmerskiej cywilizacji. U szczytu swojej potęgi, państwo Khmerów rozciągało się od Morza Południowochińskiego aż do zatoki Syjamskiej, obejmując całą współczesną Kambodżę, Wietnam, Laos i Tajlandię.
Słonie bojowe
Wojska khmerskie budziły strach i przerażenie: armia Króla-boga składała się ze wspaniałej konnicy i piechoty, ale to 200 tys. specjalnie wytrenowanych słoni decydowało o losach bitew. Te potężne zwierzęta szczególną rolę pełniły w początkowym okresie wojny, gdy pomagały w dostarczaniu nowych nabytków terytorialnych oraz niewolników.
Kambodża | Słonie bojowe zaklęte w kamiennym reliefie (by alverson )
Indochińska potęga
Khmerowie byli największymi posiadaczami niewolników od czasów faraonów. To właśnie za pośrednictwem taniej siły roboczej, wzniesiono największy kompleks religijny na świecie – Angkor Wat. Przez 37 lat budowało go 120 tys. robotników, wiele tysięcy zostało już na zawsze na placu budowy…
Oprócz bezgranicznego posłuszeństwa, jakim cieszył się sam Król-bóg, jeszcze kilka determinantów sprawiło, iż Angkor wyrósł na hegemona w Indochinach i przez blisko 600 lat budził strach i szacunek. Zarówno architektura, jak i inżyniera imperium stały na bardzo wysokim poziomie.
Z ogromnym rozmachem zrealizowano plan gigantycznego systemu irygacyjnego, zapewniającego intensywny rozkwit rolnictwa. Ta wspaniała, przemyślana w najdrobniejszych szczegółach konstrukcja, nie miała sobie równych.
System był piękny w swojej prostocie: około 1000 zbiorników wodnych miało rozwiązać problem nadmiaru wody w porze deszczowej, która z kolei wykorzystywana była w porze suchej lub w czasie suszy. Dzięki temu można było zbierać ryż aż trzykrotnie w ciągu roku.
Upadek imperium
Po wielu wiekach dobrobytu, stało się to, co znamy już z historii, a co wcześniej czy później spotyka wszystkie imperia, przykładem może być Babilonia, Macedonia czy Rzym – imperium zaczęło podupadać.
Z powodu walk wewnętrznych oraz kryzysu gospodarczego, kraj nie był wstanie udźwignąć ciężaru wznoszenia kolejnych budowli. Dodatkowo Syjam (dawne określenie Tajlandii) zaczął nacierać na granice Kambodży. Tajowie, wyparci z Junnanu przez cesarza Kubilaja, szli naprzód zdobywając powoli kolejne tereny. W 1431 r. wojska Tajów stanęły pod Angorem…
Po siedmiu miesiącach oblężenia, stolica skapitulowała. Napastnicy, ograbiwszy co się dało, wrócili do domów. Tajowie kuszeni wizją ukrytych bogactw Angkoru, powrócili tu po kilku latach, miasto jednak opustoszało. Król wraz ze swoją świtą i grupą mieszkańców, założył nową stolicę – Phnom Penh, a dawna została pochłonięta przez dżunglę…
Kambodża | Dżungla wdzierająca się w mury Angkoru (by dms_303 )
Dżungla odsłania swe tajemnice
Potrzebowano aż czterystu trzydziestu lat, aby świat po raz kolejny usłyszał o cudzie architektonicznym Angkoru. Dżungla odsłoniła rąbek tajemnicy w styczniu 1861 roku, gdy francuski przyrodnik Henri Mouhot, natknął się na ruiny olbrzymich świątyń.
Za pierwszych odkrywców uważa się jednak dwóch misjonarzy, którzy dotarli tu ok. 1570 roku, a w swej relacji wspomnieli o budowlach „tak niecodziennych, że trudno je piórem opisać, ponieważ nie ma czegoś tak wyrafinowanego na świecie, co geniusz ludzki tu wymyślił…”. Nikt im wtedy nie uwierzył…
Autor: Darek Kozicki
