*Sbek Thom to określenie khmerskiego teatru cieni. Podstawowym jego elementem są duże (nawet dwumetrowe) kukiełki, które umieszcza się za podświetlonym ekranem.*
Kambodża | Lalki cieniowe (by sinn )
Przedstwienia
Sztuki teatru cieni należą zdaniem Khmerów do sfery sacrum i często dedykowane są bóstwom (wówczas odgrywa się je tylko kilka razy do roku, przy specjalnych okazjach, np. urodzinach króla, świętowaniu Nowego Roku czy w celu uświetnienia wizyty jakiejś ważnej osobistości).
Tradycyjne przedstawienia odbywały się na powietrzu, zaś źródłem światła umożliwiającego grę cieni było ognisko. Dziś coraz częściej w tego typu przedstawieniach wykorzystywane są reflektory i profesjonalne ekrany. Animatorzy lalek cieniowych muszą wykazywać się niezwykłą zręcznością. Przedstawieniom towarzyszy także narrator i orkiestra.
Dzieje teatru cieni
Tego typu teatr przeżywał swój rozkwit w okresie angkorskim, jednak po upadku dawnego imperium, a także (może nawet: w szczególności) po okresie reżimu Czerwonych Khmerów, znacznie stracił na swej formie i znaczeniu. Dziś artyści i rzemieślnicy starają się wiernie odtwarzać zarówno same lalki, jak i tradycyjną formę tego teatru.
Kambodża | Teatr cieni za kulisami (by sinn )
Lalki cieniowe
Lalki cieniowe są płaskie, wykonane z utwardzonej skóry i ażurowe, dla zwiększenia efektów świetlnych. Wykonaniu każdej kukły towarzyszą specjalne wytyczne i rytuały: „przykładowo kukły Sziwa i Wisznu są wykonywane ze skóry krowy, która zmarła w naturalny sposób, bądź w wyniku wypadku”.
Kukły wykonuje się bardzo skrupulatnie i jest to proces długotrwały. Rzemieślnik początkowo szkicuje daną postać na fragmencie skory, następnie wycina ją ostrożnie i maluje specjalnym roztworem. Następnie lalkę mocuje się do dwóch kijków, niezbędnych do podtrzymywania jej przez animatora.
Źródłem tekstu jest artykuł zawarty na stronie UNESCO
