Analiza osadów z największego zbiornika wodnego Angkoru – West Baray wykazuje, że metropolia Khmerów upadła, kiedy Azję Południowo-Wschodnią nawiedziły intensywne susze.
Kambodża | West Baray – duży zbiornik wodny o wymiarach 8 x 2,1 km, położony na zachód od murów Angkor Thom
(by leomei )
Królewskie miasto Khmerów liczyło w okresie swego rozkwitu ponad milion mieszkańców, skupiających się na obszarze 1000 km2. W centrum znajdował się monumentalny kompleks świątynny.
Miasto założono w 802 roku. Przez wieki Khmerowie sprawowali z tego miejsca panowanie nad Azją Południowo-Wschodnią – ich armia dysponowała tysiącami słoni bojowych. W 1431 r., po ataku Syjamczyków, potężna stolica popadła w ruinę i porosła dżunglą.
Gdy ponownie odkryto Angkor w XIX wieku, zachwytom – „Jest większy niż wszystko, co pozostawili po sobie Grecy i Rzymianie!” – i pytaniom – „Kto go zbudował?” – nie było końca.
Do dziś aktualny pozostaje pogląd, że wszystko, co wiemy o Angkorze, to absurdalne bajki i wątpliwe legendy – tak twierdził w 1878 r. geograf Vincent Frank i od tego czasu mgły niewiedzy tylko trochę się rozwiały.
Największa zagadką historii są przyczyny upadku tak potężnego państwa, jakim było Imperium Angkoru.
Poza wojnami, które Khmerowie prowadzili niemal bez końca i niepokojami społecznymi, związanymi być może w istnieniem w państwie wyraźnej warstwy uprzywilejowanej, w rozważaniach o upadku Angkoru uczeni biorą także pod uwagę czynnik środowiska naturalnego, głównie: suszę.
Kambodża | Angkor przecinały liczne kanały i zbiorniki wodne (świątynia Preah Khan) (by tdayal )
Angkor określany bywa mianem „miasta hydraulicznego”. Khmerska metropolia była opleciona gigantyczną siecią kanałów i sztucznych zbiorników wodnych, które nawadniały pola ryżowe pola i w których, jak w lustrze, odbijała się potęga pałaców i świątyń. Nie ma wątpliwości, że duża ilość ujarzmionej wody zapewniała metropolii życie i dobrobyt.
Klęskę przyniosły gwałtowne susze, a także powodzie. Dlaczego powodzie? Otóż ogromne ilości osadu naniesione przez masy wód blokowały kanały. W tym nieszczęściu miał swój udział także człowiek, wylesiając góry na północy i wywołując erozję gleby.
Jednak właściwy koniec Angkoru nastąpił nie z powodu nadmiaru wody, ale z jej braku. Analiza osadów w największym zbiorniku wodnym Angkoru, West Baray, wykazała, że przez długi czas woda płynęła bez zakłóceń, regularnie nakładały się osady, po czym w latach 1345 r. do 1365 r. nastąpił niemal zupełny ich brak. Miasto przetrwało te pierwsze trudności, jednak w latach 1401 do 1425 przyszły kolejne susze. Okresy suszy dostrzegalne są także na słojach drzew w Wietnamie – widocznie dotknęła ona cały region Azji Południowo-Wschodniej.
Kambodża | Kanały Angkoru, często rozszerzone do formy jezior, odbijały jak lustra potęgę i wspaniałość khmerskich świątyń (by srushtonkl )
wg DiePresse.com
