Zdecydowana większość Khmerów wyznaje buddyzm. W wielu innych religiach świata śmierć jest ostatecznym rozstaniem się z życiem, natomiast tutaj jest całkiem inaczej – śmierć jest niczym innym, jak tylko krokiem na drodze do nirwany.
Kambodża | Żałobnicy w bieli (by Traveling Mark)
W zachodnich społeczeństwach temat śmierci jest ciągle tematem tabu, o którym nie mówi się wcale albo tylko przy specjalnych okazjach. Buddyzm pojmuje śmierć jako jedną z faz, która służy oświeceniu i zbliżeniu się do ostatecznego stanu wyzwolenia od cyklu narodzin i śmierci.
Śmierć – powód do radości
W pierwszej chwili może się wydawać zaskakujące, że w buddyzmie nie opłakuje się zmarłego - więcej: że śmierć jest powodem do radości. Podstawą buddyjskiej nauki jest przekonanie, że nie ma jakiegoś niezmiennego „Ja”, nie ma duszy. Z tego wynika sensownie i logicznie, żeby nie opłakiwać śmierci, ponieważ ciało jest jedynie środkiem, aby podążać za karmą, nauką Przyczyny i Skutku. Po śmierci ciało jest odrzucone, a człowiek rodzi się na nowo. Ten krąg cierpienia utrzymuje się tak długo, aż dopełni się droga do oświecenia.
Odrodzenie nie jest wędrówką duszy
Buddyjskie pojęcie odrodzenia jest często mylone albo porównywane z wędrówką duszy. Ponieważ w nauce Buddy nie występuje dusza, nie może więc tym samym odbywać się jakaś jej wędrówka. Odrodzenie - w rozumieniu buddyjskim - jest uwarunkowaniem, w którym karma zmierza do rozwoju, a obecny stan określa stan późniejszy. Odrodzenie następuje bezpośrednio po śmierci, a więc przykładowo, płeć dziecka nie jest uwarunkowana przez chromosomy x i y, a poprzez naukę o Przyczynie i Skutku.
Towarzyszenie umierającemu w buddyzmie
Dla umierającego buddysty jest niezwykle ważne, aby w ostatniej fazie życia osiągnąć spokój ducha. Zabiegani lekarze i pielęgniarki przeszkadzają umierającemu w jego przygotowaniu na śmierć.
Kambodża | Kondukt pogrzebowy w Siem Reap (by Traveling Mark)
Pogrzeb
Wiele religii, które zawierają wiarę w reinkarnację, ma tendencję do spalania swoich zmarłych. Buddyści znają w zasadzie tylko kremację zwłok. Pochowanie w ziemi byłoby dla nich nie do pomyślenia.
Kremacja odbywa się zwyczajowo trzy dni po śmierci. W tym czasie, aż do pogrzebu, mnisi śpiewając przypominają o ulotności życia. W wielu regionach zmarłych zawija się w białe chusty, które muszą być bez żadnych ozdób, aby nie zatrzymywać duszy podczas opuszczania ciała.
Buddyści nie korzystają zwykle z żadnych kaplic ani sal pogrzebowych, a właściwie też z cmentarza. Urządzają tylko skromny rytuał przed spaleniem ciała zmarłego w hali kremacyjnej.
Właściwe uroczystości żałobne odbywają się tydzień później z urną w buddyjskim klasztorze albo miejscu rytualnym. Tam, gdzie nie ma takiej możliwości, ponieważ urna nie jest wydawana, musi odbyć się koniecznie krótka ceremonia w sali żałobnej, a następnie zgodne z przepisami pochowanie. Zazwyczaj preferuje się wstawienie urny do ściany albo do hali urn.
Kambodża | Procesja towarzysząca ostatniej drodze zmarłego (by Traveling Mark)
Źródła:
http://www.travelingmark.com/
http://bestatterweblog.de/